WB Verkiezingsspecial 2003  Geen moraal
Uitverkoren - Familieblad - Is Nederland er klaar voor? - Harsmans stemadvies - Nare dromen allemaal...
 
Auteur:

Categorie:

Datum:



De hemel was van een onbewolkt Mariablauw en met zijn hooguit tienen uitverkoren mochten we in één van de kleinere bedrijfjets een uurtje of twee over het vaderland scheren.
Ha ja! Van die dagen, hè? Zon hoog in het vaandel, zodat alles één Efteling is, alles een glimmerland. Glimmertjes op het aluminium van de vleugels, glimmertjes in het glas en metaal van de vertrekhal, glimmertjes in van een ieders ogen.
En veel glimmertjes ook op de golfkes benêe…

Ik herinner me nog in aardig wat detail een aantal van de zwartwitfoto's bij stukken in de Panorama, of in de Katholieke Illustratie, de Nieuwe Revu, hoe het ook heten mag.
Een stuk of wat jaargangen van die familiebladen, uit de jaren van net na de grote oorlog - de jaren 1950, 1960 - werd bij opa en oma boven bewaard, in fraaie banden gebonden.
Omdat de televisie als het regende meestal niet functioneerde - bij ook maar iets teveel aan vocht weigerde de roterende antenne op het dak te draaien, of anders was het wel storing in het verre Hilversum of viel de steunzender in Roermond uit - zat ik daarin menig regenachtige woensdagmiddag naar hartenlust te bladeren.
Uit die bladen en vooral van die foto's heb ik als jong hondje nog wel het meeste over Nederland geleerd. Ook wel iets over de rest van de wereld. Maar vooral over Holland. Want daarom draaiden die tijdschriften. En voor mij was dat al ver genoeg van huis.
En ja, later, toen ik er zelf steeds vaker kwam, herkende ik alles er wonderwel en kwam het me er allemaal heel vertrouwd voor: de huisvrouwen in blouses met korte mouwen en halflange rokken, die altijd lachten - meestal zonder bril - getrouwd met mannen in pakken, effen of met een streepje, brillantine in het haar - allemaal een bril op - die overwegend bij de gemeente of op een ministerie werkten; de Spic-en-Span doorzonwoningen, brutale jochies met blonde stekels, die vaak een beetje loensten; meisjes met vlechten, een beugel en snot uit de neus.
Zo herinnerde ik mij dat. Zo wou ik het hebben. En zo was het dus ook.
Madorudom. Afsluitdijk. Kroonprinses. Klompen. Gouden Koets. Ziekenfonds. Molens. Watersnood.
Punt.
En vliegeren op het strand.
Vanzelf.
Ik herinner me uit diezelfde banden ook informatieve en rijk geïllustreerde berichtgeving over schedellichten, open hartoperaties, kankers, chirurgen die doodgemoedereerd voor de spiegel bij zichzelf aan gezwellen staan te snijden zonder dood te gaan…
En een serie prentjes van een straaljagerpiloot, vastgesnoerd op een stoel midden in een windtunnel, of anderszins aan vreselijke krachten blootgesteld, wiens aangezichtsvlees bij het overschrijden van een bepaalde grens als ranzig spek langs de jukbeenderen blubberde.

Enfin.

Miss Me
 
De piloot duwde toen, ongeveer halverwege het tochtje, de neus van het ons ter beschikking gestelde jetje omlaag.
Naar onderen.
Down.
Lager.
“Tjakka!” klonk het over de speakers.
En: “Is Nederland er klaar voor?”
Een suizen.
Het ronken van de motoren (Mercedes) ging steeds sneller, klonk al hóger en met veel traagheidsgeweld werd ik in de leder omlijnde, linnen beklede en met schuimplastic gevulde rug van mijn stoel gedrukt.
Ik moest aan die straaljagerpilootfoto's uit het familieblad denken.
Ook dat was Nederland.
Ik keek verdwaasd opzij, het raampje uit.
Watervlakken!
Was het Schiphol soms dat daar aan de horizon daagde? Of het Centraal Station? En hoe lang geleden dat ik er voor het laatst de liefde bedreef?
“Mannen bellen gratis!” schoot het me nog door het hoofd, maar gelijk twijfelde ik al of dat wel waar was, want terwijl het water in krachtige golven naar binnen gulpte en razendsnel begon te stijgen, zwol er rondom plots bulderend een lachen aan.



Ik deed trouwens, vóór me aan dit stukje te zetten, ter inspiratie ook de stemtest. Weet U wel wat Harsman scoorde? Wacht, dat ik dat haarfijn voor U op rij zet. Van laag naar hoog:

VVD : -16
ChristenUnie : -11
CDA : 6
D66 : 14
PvdA : 19
SP : 20
GroenLinks : 27

U ziet, het wordt GroenLinks.
Die heeft, net als Harsman, schijnbaar met U het beste voor.

Maar ik werd er toch niet vrolijk van, van dat advies.
Want onder ons gezegd en gezwegen: ik vind GroenLinks maar een kut club. Alleen de naam al …



Ach, ach wat een nare dromen, allemaal.
En bovendien: ze hebben geen moraal.

Denkt U daar nou maar eens goed over na, als U de 22e ter stemming gaat. (Storen hebben ze in Hilversum in de loop der jaren weten af te leren. En Nederland groeide mee, van familieblad tot praatprogramma… van je laken en van je pak, hè? ...)


Parijs, 7 jan. 2003


J. K. Harsman
 
  >>> PRINT dit ARTIKEL
  >>> Andere ARTIKELEN in deze CATEGORIE
  >>> Meer stukken van deze AUTEUR >>> Begin een DISCUSSIE over dit ARTIKEL
>>> Stuur MAIL aan de REDACTIE >>> Stuur MAIL aan deze AUTEUR >>> MAIL dit ARTIKEL door
WB magazine
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotocopie, microfilm, print, digitale duplicatie, verspreiding op het Internet of welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande toestemming van de redactie.