WB Verkiezingsspecial 2002  Miss Holland
 
Auteur:

Categorie:

Datum:



Polypectomie - Duistere redenen - Broederschap - Mijn stem te koop

Ik had geen keus.
Als ieder jaar zo rond het voorjaar woekerden weelderig zwellend de poliepen aan weerszijden mijn neusgaten dicht en belde ik ten lange leste maar weer die rare docteur Rachinel of dat-ie ze d'r voor me uitsnije wilde en ik de rest van het jaar nog enigszins anders dan enkel door de mond lucht zou kunnen halen.
Voorheen gebeurde dat in één van de operatieblokken in de kelder van de Clinique du Château, een wat smoezelig maar vooral ook heel rustig kliniekje aan de overkant van de straat, dat verder voornamelijk in bloedproeven, longfoto's, beenbreuken en opgegeven bejaarden grossierde. Maar een paar maanden geleden, zo rond de tijd dat een handjevol neo-punks het al tijden leegstaande gebouwtje naast de supermarkt kraakte waar tot het om duistere redenen ingrijpen van de plaatselijke overheid een enge secte om nog veel duisterder redenen achter geblindeerde hekken haar private schooltje dreef, werd op een ochtend zwaar beige geschilderd metalen plaatwerk voor de inloop opgetrokken en bleek de Clinique du Château met onmiddellijke ingang, alweer om duistere redenen, taboe en gesloten verklaard.
En dus werd het dit jaar het Hôpital Américain, helemaal aan de andere kant van Parijs, in het voorstadje Neuilly-sur-Seine, alwaar de gesnorde Rachinel - ambulante KNO'er - eveneens een dagdeel of twee per week zitting houdt.
Niks geen operatieblok, gewoon rechtop in een stoel in de spreekkamer.
"Zullen we dan maar?" vroeg Rachinel.
Hij veegde even snel nog zijn handen droog langs de kanten van zijn vlekkeloos wit gesteven jas.
Ik had geen keus.
Eén voor één trok hij met een pincet de knoeten van watten gedrenkt in een kouwe verdovende vloeistof te voorschijn die hij een kwartiertje eerder tot ver achter in mijn linker neusgat had gepropt.
Hij stopte er vervolgens een metalen trechtertje in dat hij wijder openschroefde om ruim genoeg baan te krijgen.
"U bent Nederlander, hè?" vroeg hij.
Ik knikte.
Rachinel knipte zijn koplampje aan.
"Heel merkwaardig taaltje, dat Nederlands. Die klanken, die krijg ik mijn keelgat niet uit. Lezen, ja. Lezen, dat lukt wel. Omdat het net Duits is, hè, maar dan met een hoop fouten..."
Hij lachte.
Uit een laatje haalde hij een zestal steriel verpakte snijdraden. Van het soort waar de kaasboer zijn kazen mee snijdt, enkel wat ingenieuzer, in een glimmend metalen buisje met een trekker, maar het principe dat blijft hetzelfde.
Rachinel nam er eentje, scheurde het plastic open en keurde even het dunne lusje tegen het licht.
"Merkwaardig volkje ook," zei hij heel bedachtzaam.
Ik kneep mijn ogen dicht en deed mijn kiezen stevig op mekaar.
Hij zwierde op zijn draaikruk rond, knelde mijn benen tussen zijn knie'n en boog zich voorover, tuurde nieuwsgierig in het trechtertje en pookte het dunne stijve metalen lusje in de dieptes van mijn neusgat.
"Wat vind U daar nou bijvoorbeeld zelf van," vroeg Rachinel, "van die euthanasiekwestie?"
Ik voelde ergens net onder mijn linker oogbal de snijdraad spannen.
Hij begon te wrikken, trok plotsklaps de lus aan en met een droge, scherpe knak als van een bloemetje dat gebroken werd schoot een felle pijnvonk van heel hoog boven tot achter in mijn onderkaak.
"Snuit maar eens," zei docteur Rachinel.

Ook hier in Frankrijk wordt deze maand weer gekozen.
De president.
Een record aantal aspirant Napoleons dit keer. Maar waar gaat het eigenlijk om, kniezen de meer reflecterende media? Nergens om. En dat daarom de kandidaten in deze laatste weken vóór de eerste ronde op 21 april het al maar dikker op een Amerikaanse leest schoeien en ongegeneerd vrouw, kinderen, honden en tijdverdrijf in hun strijd om de Franse kroon gooien.
De zittende keizer, die al jaren van beerput naar beerput waadt, presenteert zich alle dagen aan het handje van zijn ega ergens in den lande, gelijk als op de internationale bijeenkomsten waar hij steeds schouder aan schouder met een Bush en een Blair vóór op de foto pronkt: de blik op oneindig en een beate glimlach die afwisselend 'lekker toch zo'n uitstapje', 'straks weer goed tafelen' en 'is het dinsdag dan moet dit Wenen zijn' straalt.
Op de buis zijn het vooral de bij voorbaat al kanslozen die het nog met wat flauwe echoos van die typische Franse revolutie-retoriek proberen.
Van je vrijheid, je gelijkheid en van je broederschap.
Dat leidt tot onevenaarbaar nep-drama met een vermakelijk hoog badkamerspiegelacteerkunstgehalte. Het vuistje dat steeds nét te laat gebald en geschud wordt, de wenkbrauwen die juist dat tikkeltje te hoog puntgetrokken worden als de ogen wijden, de stem die iets te nadrukkelijk bas trilt... En allemaal gonst het van Proust en Molière, van vergeefse zucht naar madeleinen, gordijnen van dik bordeauxrood velours, druipende kaarsen en oude wijn, hoge plafonds en een statieportret.
Ik zit thuis op de bank en bekijk het. Weliswaar een Unie-onderdaan die keurig netjes voor zijn bloedjes zorgt, alle belastingen betaalt en dus - na een berg papierwerk - lokaal zijn zegje mag doen en opheldering verkrijgen over menig duistere reden, als het gaat om het Franse, het nationale, belang wordt hij net zo hard weer aan de kant gezet.
Nee, een heuse, een legale stem, die heb ik enkel en steeds nog in Nederland.
Maar dat vaderland, daar heb ik me toch zelf vele, vele jaren geleden willens en wetens al uitgerangeerd?
miss harsman
 
 
Heel geleidelijk, in de voortdurende maelstroom van beslommeringen en alledaagsheden in een - helemaal niet eens zo ver weg - ander land, is Holland van de continue film waarin ik voorheen keurig mijn rolletje vertolkte, al was het maar dat van een figurant, verworden tot een onsamenhangende collectie beelden, anekdotes en faits divers die uit kranten en van horen zeggen tot mij komen.
Waar ik buiten sta.
Ik lees wat hier, ik hoor wat daar...
En ja, ik vind 't natuurlijk wel aardig, die post-in-'t-kwadraat-moderne Heikrekelkomedie die alle regenten in Den Haag vierkant de kast op weet te jagen. Maar regenten zijn log en die kast kwam te laat. Want het is in het vaderland natuurlijk niet veel anders dan hier in mijn woonland: stemmen doet men op heden zelden vóór, stemmen doet men tégen. En wie nergens zielsveel tégen is, die zweeft en wacht op de ultieme lonk van de lekkerste versierder.
Die Pim daar, pam, kale pet, heeft dat heel goed begrepen. Terwijl "Leefbaar Nederland": wat is dat nou méér dan een foute titel? En "Fortuyn" een kut pseudoniem?
Treurig hoor, en dat in deze donkere tijden van vérschuivende cultuur en onzicht op wat de toekomst brengen zal.

Externe link
Franse verkiezingen
 
Ik heb geen keus.
Ik sta erbij en ik kijk er naar ...

Wat moet ik met die stem? Míjn stem!
Ik wil er iets mee, met die stem!
Meewaaien met de pan-westerse wind!
Hopla, persoonlijk gewin: Harsmans stem die is te koop!
Gaat naar wie hem weet te versieren!
Doet het wel!
Doet het snel!
Schrijft aan harsmansstem@harsmedia.com
Schrijft van sex, geld, drank, drugs of van rock 'n' roll ...

De lekkerste verleider krijgt een getekende volmacht,
en verzilvert die in mei bij een stembureau naar keuze.


Parijs, op 13.04.02

J. K. Harsman
 
  >>> PRINT dit ARTIKEL
  >>> Andere ARTIKELEN in deze CATEGORIE
  >>> Meer stukken van deze AUTEUR >>> Begin een DISCUSSIE over dit ARTIKEL
>>> Stuur MAIL aan de REDACTIE >>> Stuur MAIL aan deze AUTEUR >>> MAIL dit ARTIKEL door
WB magazine
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotocopie, microfilm, print, digitale duplicatie, verspreiding op het Internet of welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande toestemming van de redactie.