Ik ga het hokje binnen. Het is benauwend, te klein, bij elkaar getimmerd met oude planken die een geur van rot en zwam afgeven. Een doek van ruwe, nukkige stof zondert mij af van de rest van het stemgerechtigd publiek. Ik vouw de mij overhandigde stembrief open en leg hem op het tablet. Ik neem het rode potloodje ter hand. Ermee denkend over mijn schedel krabben of in mijn oor koteren of er op sabbelen wordt verhinderd door een kettinkje dat het potlood met de wand verbindt. Voor mij ontvouwt zich een mijnenveld van namen en keuzevakjes. Ik ontwaar namen die ik ken, namen waar ik een gezicht kan opplakken, namen die mij niet nauw aan het hart liggen, namen die ik verafschuw, namen die ik wantrouw, namen waar ik een complot achter vermoed, mooie namen, krachtige namen, belachelijke namen, nutteloze namen. Ik moet een van die namen kiezen. Het angstzweet breek mij uit. Ik proef metaal in mijn mond, de onmiskenbare smaak van angst. En dan komt het trillen, de knieën worden elastisch en het lipbijten volgt. Met een sterke mate van onrust staar ik naar het papier, rijen en rijen vakjes, te kleuren bolletjes, waar zal het rode potlood toeslaan? Wie geef ik mijn lot in handen? Mijn hoofd loopt om, ik word gek, drijf weg in oneindige twijfel, kleur een vakje, raak bij het verlaten van het hokje verstrikt in het ruwe gordijn, drop mijn formulier in de stembus en ren de school uit.