Auteur:
I. Rabbotenu van Loven
Datum:
December 2004

zij is verschroeide aarde
zijn dood knerpt onder haar
wie haar bezat heeft haar verzengd
en liet slechts sintels na

zij is een schim, een schimmel in de nacht
een postkoetspaard slecht afgetuigd
een magere merrie zonder zadel
die zich bijna benaderen laat

zij hinnikt niet, zij heeft het graag
als men haar flanken streelt
zij wenkt, zij zwenkt, ontwijkt
de sporen die hij achterliet

het lukt haar niet
hij heeft haar bit in zijn bezit
tot op het einde van de rit
zijn dood smeult altijd na


Isaac Rabbotenu van Loven