Auteur:
J. Denoo
Datum:
November 2003

het ketsen van een oude buks bij valavond
en in de glooiing tussen dag en nacht struikelt
stervend een dier. duisternis beklimt het licht.
ik verwelkom mijn schaduw mijn bondgenoot.

gevangen in de lichtkegel van volle maan
hapert een droom, valt stil, suist daarna
met de loslippigheid van een klappende ballon
zijn eigen betekenis voorbij. een dwaze knal.

en ik ben wakker, weer pijnlijk wakker en aan
de zuigende matheid van het raam kleeft
zichtbaarheid van regen. regen en het geluid
dat regen zichzelf aandoet. het luik

naar december is opengeklapt en
mijn gesperde ogen pogen draagwijdte
daarvan te omvatten: van regen, en
dat er doden te herdenken vallen.

veel doden in de oude maand december.

zij reizen, herrijzen, verdwijnen, verschijnen,
aan stikstof ontstegen, zij liggen ter plaatse,
van heinde en verre, in dalen terneer,
in talen ter wereld, in namen van zonen,
zij kruisen symmetrisch, in namen van vaders,
zij krijsen voor eeuwig, zij doemen weer op,
de modder, de heuvel, en waar toen de dampen
hun ogen verdoofden, smaakt nu de praline
in godsnaam naar vrede.



Joris Denoo