Auteur:
T. Paul
Datum:
November 2003

Je lacht naar me. Ik weet het
Je roept me, maar ik durf niet
We zijn al zo vaak samen geweest
Ik heb van je genoten, telkens weer
Maar dit is anders, heel anders



Je vocht glijdt langs mijn benen
Opzwepend in golven schuim
Teder betast je mijn borsten
Ik wil terug, kan niet meer
In vervlogen tijden voelde je warm

Oh, je omringt me nu met kilte
Mijn ziel dwingt me door te gaan
Jouw kracht steunt haar besluit
Mijn lichaam verslapt en verkrampt
Ik weet niet meer wat ik voel

Ben je mijn vriend of vijand?
Langzaam raken mijn lippen jouw zijn
Mijn adem stokt, ik krijg geen lucht
Je stelt me gerust. Mijn gehoor verdwijnt
Ik moet me laten gaan, geen verzet, soepel

Nooit ben ik zo nerveus geweest
Het is niet mijn eerste keer, maar wel -
Oh, laat me gaan, houdt me vast
Bevangen door jouw onstuimigheid,
is er nu geen weg meer terug, nooit meer

Vastberaden vult je vloeistof mijn holten
Opgeslokt door jou, lieve zee, vaarwel…



Tracey Paul