Auteur:
D. Daan
Datum:
September 2003

Wie weet straks nog wat we deden,

wat we daarna dachten, waar

we waren, horend '…overleden,

hij werd zesenzestig jaar'?



Ik wel: we zaten in de auto, reden

onwetend nog van het verlies

naar huis (het nieuws deelde het mede).

Ook wat ik dacht weet ik precies:



'Een rederijker armer weer'.

Sorry dat ik het zo zeg

maar Nijgh die was er al niet meer

en nu was Wilmink ook al weg



In gedachten zag ik Frekie pruilen

en zijn geliefde Enschede

dat bleef – aan één stuk – huilen.

Ik reed door, maar leefde mee.



Wat kon dit verdriet verlichten?

Bij wat hij schreef in kinderboeken,

liedjes en in zijn gedichten,

bij hem zelf dus troost te zoeken.



Weet je wat ik ook nog dacht

toen ik dat van Wilmink hoorde?

Goeie Willem rust nu zacht,
lang leve je woorden.



Dikke Daan