Hij dat was de korporaal, lag op zijn buik in de modder en hij keek over het niemandsland aan de overkant van de Somme uit. Er was geen schot gevallen sinds de mist was komen opzetten, dat wil zeggen sinds deze middag rond een uur of vier…

Een ademtocht bij mij vandaan ligt zijn wang. Er zijn wezens die deze afstand nooit overbruggen. Hij ademt diep. Slaapkop. Ik kuch. Ik kuch nog eens. Hij opent een oog en kijkt naar me, vanuit een ooghoek. Hij glimlacht. Ik aai over zijn wang met een wijsvinger…

…Ook ik kom te laat. Te laat voor je magere arm, die heel even in beweging komt, te laat voor je bleke lippen die me begroeten, te laat voor je troebele ogen die een kort moment open gaan en mij zien. En daarna sluit je die ogen weer, voor de rest van het jaar…

…Dus,ö zei Rundstedt, nu wilt mij de uitslag van de paardenwedrennen van morgen verkopen? De man die hij had aangesproken knikte. Rundstedt was hem toevallig tegen het lijf gelopen toen hij de bar binnenging…

Hij hinkte door de donkere straat, langs roodverlichte ramen waarachter derdewerelddames hun waar uitstalden, in passende verpakking. Een muur vol met smakelijke happen. Je mag kijken wat je wilt maar voor consumatie gooit u geld in de gleuf…

Terwijl ZIJ de klunzige avances van een enthousiaste jongeman tracht te ontwijken, ontmoet HIJ de flirt van zijn leven…

Je handen bewogen nauwelijks. Ze braken de rookkringels niet eens, die opstegen uit je genadige schoot. We zaten bij het raam en ik keek uit over de zee. Dromend van de aanraking van jouw vingers die over het toetsenbord dansten…