Ik vond deze papieren op het bureau van mijn collega, onder de ongelukkige omstandigheden waarvan u inmiddels op de hoogte bent. De vlek bovenaan het laatste A4′tje is waarschijnlijk veroorzaakt door zweet van zijn voorhoofd…

Toen je belde was was ik net mijn haar aan het fohnen. Ik stond er een liedje bij te mompelen, met mijn kont tegen de badkamermuur. Iets met een pakkend refreintje was het, ‘Nananana, we all flow in my pace…’ ofzo. Geen idee wat het was…

Het voelt vreemd, en toch bekend. Als je bijna al het vruchtvlees weggeknabbeld hebt, breek je een huls en je betreedt een verborgen plek. Je tanden stuiten op de structuur die in de appel verborgen zit. Het vruchtvlees zelf is overal, sappig en zoet…

Het was in de nazomer van 1988 toen ik door een hernia enigszins kreupel was en aan huis gebonden. De dagen waren treurig en eenzaam en ik was blij verrast toen op een middag een mooie roodharige jongejuffrouw aanbelde…

Godverdomme, heb ik dat. Ik verheugde me al op mijn midlife-crisis: rondscheuren in rode bolides en wilde affaires met hete studentes! Maar nee hoor. Ik werd gisteren veertig en mijn midlifecrisis begon met de ontdekking dat ik een re´ncarnatie van Mozes ben…

Drie miljard geleden was de wereld een soep. Een saaie soep. Zo saai dat een paar moleculen, grutjes RNA, zichzelf uit verveling begonnen te kopiÙren. Toen ook daar het nieuwe van af was, kreeg Bios het in haar kop een nieuw taaltje te ontwikkelen: het DNA-aas…

Met kerst naar Ikea, oftwel: hoe haal ik een Zweedse Depressie in huis, oftewel: het beste recept voor een ochtendhumeur