Ze is niet de mooiste vrouw op deze aarde. Ze is klein, ze is mager en haar lichaam heeft iets knaagdierachtigs.

"Ik heb gewoon gelijk! Ik heb hem zelf gekocht! Ik heb hem nodig! Hij is van mij! Ik word gek als je me hem niet terug geeft… Weet je, ik kom hem gewoon halen. Ik trap je deur in, desnoods…" De laatste zinnetjes wiste ik, met backspace. Het klokje op mijn display begon te piepen: nog vijf minuten.

Ik reed achter een tankwagen op het klaverblad van knooppunt Hoevelaken. Er gaat daar zo’n lus naar beneden weetjewel, richting de A-28 naar Utrecht. Er was geen enkele aanleiding, de chauffeur reed gewoon te hard denk ik.

‘Hé Wat doe jij hier?’ Ze riep het blij verrast en kwam heupwiegend op me af, sabbelend op het oranje waterijs dat om haar vanilleijsje heen zat. Sinaasappelsmaak…

Niemand scheen zich nog echt druk te maken over de klassieke vijand van het Opperwezen. Niemand, behalve Booske van Lariekoek. Een wetenschapper, deze Booske. Althans, eentje die dat wilde worden (gelijkenis met bestaande personen is volstrekt toevallig)

Ik vond deze papieren op het bureau van mijn collega, onder de ongelukkige omstandigheden waarvan u inmiddels op de hoogte bent. De vlek bovenaan het laatste A4′tje is waarschijnlijk veroorzaakt door zweet van zijn voorhoofd…

Toen je belde was was ik net mijn haar aan het fohnen. Ik stond er een liedje bij te mompelen, met mijn kont tegen de badkamermuur. Iets met een pakkend refreintje was het, ‘Nananana, we all flow in my pace…’ ofzo. Geen idee wat het was…