Op een dag ergens aan het einde van de zomer – het jaar, al sedert schooltijden beladen, 1984 – bemerkten we dat het licht in ons huis was veranderd. We woonden op het eiland Korfu, op de zuidpunt. We hadden een onbelemmerd zicht op de zee, op de vrachtschepen en de ferries, die als bij […]

Mevrouw ten Brakel schrok wakker. Ze begreep niet waar ze was. Langzaam drong de haar toch wel heel bekende omgeving tot haar door.

Proper:
[bladert geconcentreerd in een boek]
Even zien, één tienduizendste theelepeltje Bismut-209. Ehm, waar is mijn maatbeker…

“De zee was azuurblauw, zo blauw als nog nooit door een mensenoog gezien” - hand verbergt het linkeroog- ; “Ooit zijn de kleuren veranderd, ze hebben hun intensiteit verloren, maar daarvoor bestond een goede grond.

Mevrouw ten Brakel, grote heldin van het kleine. Voor groot en klein. Deze keer: Mevrouw ten Brakel vindt het geluk

J.K. Harsman volgt zijn Henrik op de voet, in WB’s eigenste feuilleton! Dit keer aflevering 30: “oh ..’enric ‘én’-goe .. wa’ga je ‘éne, bis allein, so allé-ne !?”

Een nieuwe aflevering in WB’s sporadische rubriek. Deze keer, rechtstreeks uit de kitchenette van WB, een recept voor een bijzonder groentensapje