Terwijl ik een filmpje met en over Balkenende aan het bekijken was
gaf zaterdag de elfde de harde schijf van mijn laptop de geest.
Je moet de goden niet tarten, maar het kwaad was al geschied…

Mijn scherm bevroor, terwijl ik, eerst gelaten maar vervolgens al
onrustiger van groeiend ongeloof, al harder en frequenter op de
toetsen van het toetsenbord sloeg, in de gebruikelijke, vervolgens
ook in ongebruikelijke combinaties …
Maar niks mocht meer baten.

Minutenlang staarde ik nog naar het enge lachje op de bovenlip
van Jan-Pieter, waar geen beweging meer in te krijgen was. Het was
een spottend lachje dat er met en van zijn lippen krulde, kort vóór er
daar een leus zou klinken … Maar alles werd zwart. En bleef zwart.

Alles is politiek. Dus is het ook allemaal de schuld van die politiek.
Ook dit, mijn on-geluk.

Ik wandelde daarom vanochtend heel vroeg al door de Pijp. Wat
moet je anders op een zondagochtend als je niet naar de kerk
gaat en je computer stuk is? Het was er morsig als altijd en drabbig
van in regen geweekte bladerval, maar er scheen wel een waterig
zonnetje, zo eentje van tevredenheid-ondanks-alles …

Het was te vroeg voor de Coffee & Company, want die was nog
dicht. En verderop in de van der Helststraat stond schuin tegenover
de Oranjekerk een ruim elftal jonge mensen ongedurig op de stoep
voor de deur van een fitness center te trappelen.
Maar ook daar bleef de deur op slot…

Ik zag hoe plots een vrolijk lachende jongeman aan kwam fietsen en
van zijn rijwiel af vastberaden midden in dat clubje stapte.
Hij begon er foldertjes uit te delen.

Ook ik kwam er zónder niet aan hem voorbij.
Het was een vriendelijke jongen die klopte bij het zonnetje, en weigeren
gaf geen pas.
Ik zei dan ook netjes dankjewel.

Zo’n ruime honderd meter verder bekeek ik wat hij me daar in de
handen had gedrukt.

“NU SP.” las ik.
En dacht toen: “Ha, campagne!”

(jk harsman, vanuit internetcafee Easy@Cyber Cafe
- Rue de Guillemins, Luik)