‘Hé! Wat doe jij hier?’ Ze riep het blij verrast en kwam heupwiegend op me af, sabbelend op het oranje waterijs dat om haar vanilleijsje heen zat. Sinaasappelsmaak. De vingers die het ijsstokje vasthielden waren lang en bruin en er zaten wel zeven zilveren ringen omheen, inclusief een grote duimring. Ze had blauwe oogschaduw op met glitters er in en een oranje band in haar bleekblonde haar. Ze hield wel van versieren. Achter haar aan liep een jongen, misschien wel haar vriend. Hij zag er wel goed uit, maar zijn bleekblonde haar hing tot op zijn schouders en voor zijn gezicht, en hij liep een beetje voorovergebogen, alsof hij iets zocht. Kwartjes ofzo. Geen competitie. Ik grijnsde breed.
‘Hier in de zon zitten natuurlijk! Net zaten we hier nog met zijn drieën maar er zijn er twee weg. De liefde bedrijven, denk ik.’ Ik wees met mijn duim naar het platgezeten gras naast me. De lege roséflessen spraken duidelijke taal. Ik was van plan geweest om de flessen, als ik klaar was met nazonnen, naar de glasbak te brengen. Die stond handig naast het park. Dat zou over een minuut of twintig geweest zijn, of dertig, afhankelijk van de stand van de traag ondergaande zon. Maar de plotselinge belofte van sinaasappelsmaak op mijn tong deed me besluiten mijn vertrek nog even uit stellen. Wat die kwartjeszoeker ook van haar was, ik had hem in mijn zak. Kijk, ik zal niet zeggen dat ik een god ben ofzo maar ik zie er goed uit. Sinds ik elke week in de sportschool hang helemaal. Goede investering. Mijn borstspieren zijn, als ik mezelf van opzij in de spiegel bekijk, prima ontwikkeld en ik heb sinds een maandje of twee ook eindelijk een sixpack. Mijn biceps waren een beetje overtraind maar dankzij een aangepast programma is alles weer een in verhouding. Het moet niet te gek worden.

Een propellervliegtuigje ronkte laag over het groen van de bomen en heel even leek het alsof het het een luchtballon ging rammen, die traag door het blauw aan kwam drijven. Maar dat was natuurlijk niet zo. Toen we klaar waren met staren keken we weer naar elkaar. Ik lachte mijn tanden bloot en ze lachte terug. Haar net-iets-te-witte tanden blonken me tegemoet, in haar strandgezicht. Nou ja, beter dan gele tanden niet waar. En ze was goed gebouwd. Een raspaardje. Niet te weinig, niet te veel. Alleen haar kin was een beetje spits. Er liep een druppel zweet in haar hals, op weg naar waar haar blouse begon.
‘Hé, tof je hier te zien man,’ zeiden haar witte tanden.
‘Ja jij dan! Prettige verrassing lady,’ zei ik.
‘Heej man,’ mompelde kwartje. Hij veegde een lok haar uit zijn gezicht en plofte neer in het gras. Zijn trainingsjasje was tot aan de kin dichtgeritst. Dat hij het niet bestierf, met deze hitte. Ik klopte op m’n deken en zij kwam naast mij zitten. Precies op die afstand waarop onze energievelden elkaar net raakten, weet je wel. Ze had een witte doorschijnende bloes aan en ze had prachtige tietjes, die als sinaasappeltjes in een Hema-behaatje hingen. Ik had meteen zin om over haar rug te aaien, haar aan te raken. Ze droeg een afgeknipte spijkerbroek en haar lange, absurd bruine benen staken in meisjesgympen met van die korte sokjes. Ze sloeg ze over elkaar. Een ijscomuziekje klonk. De ijscoman starte de motor van zijn karretje en reed weg. Dat die man niet gek werd van zijn muziekje. Nou ja, waarschijnlijk hoorde hij het al niet eens meer…

Juf sinaasappeltjes nam grote happen van haar smeltende ijsje. God hoe heette ze ook alweer? Gelukkig opende zij. Met haar hoofd scheef om de lekkende vanilledruppels op te vangen en met haar ogen half dichtgeknepen tegen de zon zei ze:
´Superieur leuk om je weer te zien man, euh… hoe heet je ook alweer?´
‘Arjen. Jij dan?’
‘Mariska.’ Wat een kutjesnaam. Maar goed, ze was toch wel leuk en je naam kun je niet zelf kiezen. Tenminste, de meeste mensen niet. Ze stelde kwartje aan me voor. Ik hoorde niet goed wat ze zei. Niet dat het wat uitmaakte. Hij zou aanstonds toch vertrekken. Hij was al begonnen met plukken gras los trekken. Echt enorm irritante gewoonte vind ik dat. Ik trok zijn haren er toch ook niet uit?

‘Hé ik ken je van dat feest van Oike toch?´ Oike heet eigenlijk Wim maar hij vindt dat niet echte een coole naam, dus is het Oike. Niemand weet wat het betekent, hijzelf ook niet geloof ik. Volgens mij kende ik haar daar helemaal niet van. Maar ik gaf haar natuurlijk gelijk.
‘Ja, ja, Oike, daar was het van geloof ik ja.’
‘Jee, jij was echt lazarus zeg, daar!’
‘Ha, jij dan!’ Ik duwde haar speels tegen haar schouder. First contact. Ik stootte per ongeluk ook tegen haar hand met het ijsje. Ze hield haar andere hand boven haar been tegen de vanillespetters. Oeps… Gelukkig, ze lachtte.
‘Hé man, ik knoei zo joh!’ Gespeelde verontwaardiging.
‘Oh? Moet ik ‘m van je overnemen?’ Het was er uit voor ik er erg in had. Ze likte haar hand schoon, als een katje, en keek me aan.
‘Wil je dat?’
‘Ja waarom niet? Ik heb wel zin in ijs.’ Ik pakte het lekkende stokje voorzichtig van haar over en zorgte dat ik er met drie flinke happen mee klaar was. Geen vlekken op mijn kleren. Daar zijn ze te duur voor. Ik likte mijn hand schoon en liep naar een prullenbak, die maar tien stappen verderop stond. Mariska was ondertussen achterover gaan liggen in het gras. Haar behaatje was lichtblauw, dat kon ik nu duidelijk zien. Ik ging weer naast haar op de deken zitten. Ze trok haar bruine knieen op tot haar schoentjes tegen haar billen aanleunden. Ze had prachtige knieschijven. Ze likte langs haar lippen en ik zag dat haar tong een beetje oranje was. Kwartje zag me kijken. Hij schudde zijn hoofd, zo hard dat dat zijn haren bijna horizontaal stonden, en liet zich vervolgens kreunend in het gras vallen. Ik keek naar Mariska’s knieën, Mariska staarde naar de hemel en likte aan haar vingers. Ik liet me langzaam naast haar achterover in het gras zakken en we keken samen naar de hemel. We waren lang genoeg stil om drie luchtbalonnen over te laten drijven.
‘Hé kijk dan daar, nog twee!’ wees ze. Ik kwam half overeind, tot ik ze ook zag.
‘Jee, er zit daar vast ergens een nest,’ zei ik. Mariska lachte. Ze had een prettige lach, als een bergstroompje dat over stenen klatert. Ik liet we weer terugvallen en grinnikte. Daarna waren we weer een tijdje stil. Ik hoorde haar adem, die steeds langzamer ging, met de mijne mee. Of volgde ik haar adem?
‘Zeg… Arjen?’
‘Ja Mariska?’
‘Ik krijg ineens een enorme dorst. Heb jij nog ergens wijn ofzo?’
‘Nee, sorry, alleen een extra deken.’
‘Heb je wat anders dan? Ik heb zin om iets over mijn tong laten rollen…’ Ik keek opzij. Haar felblauwe ogen keken recht in de mijne.
‘Dorst, Arjan!’ Ze opende haar mond wijd en wees op haar oranje tong. Ik voelde iets verdacht roeren in mijn kruis.
‘Nouhou, Mariska, ik heb nog wel wat maar dat is eigenlijk van mezelf.’ Ik pakte haar hand en likte een opgedroogde druppel vanille van haar pink. Haar hand plakte nogal maar echt vervelend was dat niet. We kwamen overeind en ik pakte haar andere hand. Toen boog ik me over haar heen, zodat ze weer terug op haar rug kwam te liggen. Ik keek haar diep in de ogen. De deodorantgeur van haar oksels contrasteerde met de zoutige geur van haar huid en de geur van vanilleijs vermengde zich met een vage knoflookgeur uit haar mond. Haar pupillen waren groot en zwart. Ze glimlachte en trok haar gezicht ietsje terug, een centimeter of vijf misschien.
‘Wat bent u van plan, meneer Arjen?’
‘Iets over uw tong te laten rollen, madame?’
‘Oh god, oh god, hou op…’ hoorde ik. Ik keek om. Kwartje lag plat op zijn buik en trappelde met zijn benen in de lucht. Hij was plukken gras over zijn hoofd aan het strooien.
‘Hé psst. Ik ben hier.’ Ik draaide mijn hoofd terug en keek in weer de mooie ogen van Mariska. Er stak een tongpuntje uit haar mond. Ze stak haar tong verder naar buiten, opende haar mond en hield haar hoofd scheef. Ik legde een been over haar middel en duwde mijn tong tussen haar tanden.
Mjam, sinaasappelsmaak.