Mijn garderobekast is overleden, natuurlijk uitgerekend rond kerst. Mijn partner besluit unaniem dat we naar Ikea gaan: dat is betaalbaar en trendy. O God.

Mijn uitvluchtenarsenaal is tegen dovemansoren gezegd en al gauw staan we in een kerstfile. Gezellig. Na een halve tank rondrijden willen een AOWer in een 45kilometerkar en ik dezelfde parkeerplek: kansloos. Met een grijns duw ik hem met kar en al achteruit. Hij trakteert me op een pissige middelvinger. Asociale lui eigenlijk, bejaarden. Mijn auto blijkt op vijf kilometer van de ingang te staan, dus mijn humeur daalt tot een gevaarlijk PMS-niveau.

We stappen binnen in een fabrieksloods en ik waan me in een sauna: het is er bloedheet, beredruk en vrijwel alles is van hout. Deprimerend.

We laveren in rijen van zes langs bedden van Zweeds knöterhout, kökens van ongelakt Deens löterdennen en matrassen van Fins klöternöklinnen. Dit moét wel ontworpen zijn door een fiks Scandinavisch alcoholprobleem, want welk nuchter mens verzint zoiets?

Om de haverklap moet er ook een kind uit de pöterhoek geplukt worden. ‘Jantine, die al een graad heeft in de Archeologie, wil graag opgehaald worden uit Smälland!’ schalt het uit de listig verdekt opgestelde speakerboxen. Oftewel: ‘Opsodepokhoeren uit Het StreptokokkenParadijs, met medeneming van je yuppiestamboom, gaarne met kluit en al.’ Ik ontwikkel een gezonde antipathie tegen alles wat noordelijk ligt. Ik ril van de Scandinavisch geëtaleerde Smörgasbord-knöterigheid, ik gruwel van ranzige Svenska gehaktballen en ik kokhals van dat fökking Smälland.

Na tig keer vragen zien we in een verdomhoek wat gämmele garderobekastjes staan. We mogen ons verheugen op de ruime keuze uit drie (3!)niet van elkaar te onderscheiden modellen: Suppan, Billing of Knöffig. Nou, ienemienemötte dan maar: het wordt het laatste type. Op een kaartje staat dat Knöffig ongemonteerd in de goederenhal, pad 46, rij C, 3e plank van rechts ligt. Grötjes.

We kunnen er natuurlijk niet bij, want: te hoog, dus zijn we genoodzaakt een verkooppubertje te scoren. De buitenboordbeugel moet acht keer voor ons naar boven, want ik krijg de naam van het kastje maar niet uit mijn strot en de acné verstopt zijn gehoorgangen. Toch blijft hij vriendelijk blinkend glimlachen. Mijn geduld raakt echter op en mij bekruipt de neiging om Knöffig krachtig op zijn nauwelijks dichtgegroeide fontanel te klunen. Ik besef dat ik hier dringend weg moet voordat ik een kindermoord bega. Na een eeuwigdurende rij met gierende ADHD-kinderen en een verveelde kassapuber: ‘willupinneofkessbetale?’ kan ik, na twee uur kerstfile terug, Knöffig in elkaar gaan zetten.

Het bijgevoegde ‘doorgefokte’ kopietje maakt het nog leuker:

Gehandleiding ABBA-bijzettafeltje KNICKKAN1. Linkerzijde van knöterBjörn (16) rechtsom plongeren in achterkant van bout Bobbysocks van vierkante Sven (G). 2. nippel Leif in Olav (IV) draaien. Pelle (17/30) vanzelfsprekend verankeren in 3. Wäsa KnäckeKnüt (%11). $a Ulf Rasmus (B3h) laveren in 4. optimaliseren van moer-penEmil Svensson (O12) uit 5. ABBA-bijzettafeltje tafeltje is. (afb. 65)

I do as the Romans do, een liter Jan Wandelaar, en dat werkt. Na een halve liter wordt alles duidelijk, denk ik misschien zeker te weten. Het lukt me Knöffig in een löttele vijf uur in elkaar te timmeren en met een triomfantelijke grijns hang ik er een lichtgewicht windjack in. Het bouwsel blijkt niet bestand tegen een beginnende kater: het flikkert meteen in duigen. Dit was Brandhöt, goedenavond.

Göttegöttegöt. Dodelijk vermoeid giet ik de rest van de Jan Wandelaar achter mijn huig en zwenk zwaar bezopen op de bank. Wedden dat er ergens in Zwedïe een ontwerper zit te schuddeböken van het lachen?

De Löl.

Jacqueline Kennedy